Afiş

Yoldasın. Elinde afişlerle yürüyorsun. Birazdan adımladığın sokaklar bu afişlerle dolacak. Rahatsız edecek, rahatsız edileceksin. Matbaadan almadan önce afişlere göz ucuyla baktın, kızıl en çok göze çarpan renk. Güzel. Dikkat çekecek, dikkatini vermeyeceksin. Dikkatini vermediğin için suçlu hissedeceksin. Yürürken sivilleri gözlerinle ayırt ediyorsun ama afişte yapmayacaksın bunu. Ayırdındasın. Bu sefer farklı diyorsun. Bu afiş farklı. Yanından geçip giden gölgeli suratlara, uçları aşağıya kıvrılmış dudaklara bakıyorsun. Sokaklar bitimsiz bir acı taslağı. İçindeki umudu ellerine alıp taşımak istiyorsun bu ışıksız gözlere. İçindeki kaynağın böylesine soyut oluşu seni rahatsız ediyor. Rulo halindeki afişlere bakıyorsun. Farklı bu sefer. Bu çağrı somut bir umut diyorsun. Yılgınlıklara, karanlıklara, ümitsizliklere inat diyorsun. Ayağın takıldı. Tam da aklında bir soru parlamışken. "Kimin için?" Sesli söyledin. Kısık, sorgucu bir ses. Birkaç göz dikildi üzerine. Önce yüzüne, sonra afişlere. Alışkınsın. Bir yüze bakıyorsun. Aklındaki sorunun özü değişmedi. "Demokrasi, kimin için?" Evirip çeviriyorsun. Anlam değişmedi. "Kimin için, hangi sınıf için demokrasi?" Sokağın köşesine geldin. Neredeyse varmak üzeresin. Birazdan yoldaşını görecek, birlikte çıkacaksınız afişlemeye. Onları düşündükçe aynı umudu paylaşmanın sevinci doluyor içine. Karşıdan geliyor. Elindeki bantı parmaklarının arasına geçirmiş. Hafif savruk bir yürüyüşü var. Hızlıca selamlaşıp yürümeye başlıyorsunuz. İkinizin de yüzünde alışkın, yerleşik bir umut var. Bu afiş farklı, diyorsun. Bu farklı.


 06.06.23

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Silah, Bir Ölüm, Bir Keskin Ağrı

Üç el silah ateşlendi gecenin içinde. Düşünceyi kesintiye uğratan ve sonra da akışını değiştiren bu mermiler nereden gelir, nereye gider? Şimdi bir silah, bir ölüm, bir keskin ağrı, bir siyahlık düşünülür oldu. Yine de, öncesinde de düşünüyorduk elbet. Kıyısında köşesinde dolanıyor, eğilip suyunu içiyor, gölgesinde dinleniyorduk. Tüm bu kavramların. Biz yine de ateşlenen silaha suç atacağız, suçlanacağız. Biz eninde sonunda. Suç olacağız. Utancın gölgesinde dinlenirken herkes. Biz gözleri yatırıp ıraklara. Pek uzun zamandır arzuladığımız. Büyülü bitimi BEKLEYECEĞİZ. 11.06.25
Devamı

Bozgun

Bir bozgundan çıkmışsınız Eliniz yüzünüz felaket  Baştan aşağı kıyamet gördükleriniz Tanıklıklarınız yalandan ibaret Kör kuyularda Yusufsunuz İz sürücüsünüz topalsınız Gözleriniz pek iyi görüyor bir karanlığa yerleşmişsiniz Siz bir koca çelişkisiniz Yazarsınız romantik yaftası yemişsiniz Şairsiniz toplumcu etiketi sırtınızda  Üzerinizde koca koca yazılar Siz bir ışıklı reklam panosu olmuşsunuz Solcusunuz ütopyacı demişler arkanızdan Kulağınıza geliyor elleriniz titriyormuş Bir giyim olup çıkarmışsınız sokaklara Komik bir tipleme olup dönermişsiniz eve Tüm kentte yayılıyor isminiz Kentliler ellerini ovuşturarak bekliyor Önce büyük bir suçlulukla taşıyacakları Sonra güle oynaya gömecekleri tabutunuzu 07.01.25
Devamı

Anagram

Başını ellerinin arasına almış, odada dolanıyor. Oradan oraya gidiyor, masanın üstündeki sayfaları karıştırıyor, büyük bir sıkıntıyla iç çekip yerine bırakıyor. Ona öyle geliyor ki, odası erimekte.  Saat 6'da, olur anlaştık. Evi bulurum bir şekilde, geleli çok olmadı ya, sen unutuyorsun asıl. Hayır, suçlayıcı konuşmuyordum özür dilerim. Biliyorum, biliyorum. Aramızda duygusal anlamda hiçbir şey olmayacak, defalarca söylemene gerek yok.  Geçen kış yazdığı şiirin yer aldığı bir sayfayı alıyor eline. Hızlıca kelimelere göz gezdiriyor. Midesi bulanıyor. Şiirin nelerden bahsettiğini bilmiyor, gözü salt kelimelerde. Yoldayım evet. Ne? Hayır onu giymedim. Üzgünüm.  Pencere kenarına gidiyor. Cebinden çakmağı çıkarmaya çalışırken yere düşürüyor. Zihni allak bullak sigara yakıyor. Utanç içinde kelimeleri düşünüyor. Yazılarda, öykülerde, şiirlerde gözü dönmüş biçimde kullandığı kelimeler gözünün önünden akıyor. Sorun değil, benim de çok vaktim yok zaten. Ben de seni özledim. Bir sig...
Devamı