Az Işıklı Bir İmge

Başını çevirdi, omzunun üstünden ona bakıyor. Aynı bankta oturmalarına rağmen onu uzaktan, parkın öbür ucundan seyrediyormuş gibi hissediyor. Şaşılmayacak şey, ilk karşılaştığı şey gözleri. Bu hissi sevmedi korktuğunu duyumsayarak ve çaresizce ve ah, sanki suçluyor bu gözler. Yerin metrelerce aşağısından bakıyor bu bir çift kahverengi göze. Geçmiş imgeleri bulup çıkarmak istiyor. Ne demişti bu gözler bana hiç konuşmuşlar, sevişmişler miydi benimle?.. Ve işte birkaç yarım koku, az ışıklı bir mekân dışında yardımına koşan hiçbir imge olmadı. 


"Ne oldu sevgilim?" Bihaber olmanın fevkalade rahatlığı. Fakat efendim görüyorum ki hepten habersiz değil. Bu sorgulama, cevabının sinsice rahatsız edeceğini bilen bir sorgulama. İşte şimdi huzuru kaçacak ve insan olmaya yaklaşacak ve insan olmaktan uzaklaşacak. Bir parça etkileyicilik için gözleri bir kenara bırakmalı. Onlara bakmak gözlerindeki direngiyi kıracak usulca, farkında. Şimdi gözlerini dudaklarına indirdi. Sanki hiçbir şey söylemeyecek bu ağız. Suskulara doğmuş. Bir sırrı büyütmeye doğmuş. Konuşmaya doğmamış. Bu pembelik de besbelli dudağın bakirliği. Kimsenin sesi soluğu olmamış, bir kez olsun isyan etmemiş eylemsiz bir ağız.


Ufak, kendi yaşamanın olağan gerekliliği olan bir soru sormuştun: "Ne oldu sevgilim?" Evet bir başlangıç noktamız vardı senin huzurunu kaçıracak olan ve bizi adım adım yaşamanın ucuna sürükleyen ve seni nefes almaya başlatacak olan. Yalnız sesim bu çığlığa güç veren şey değil. Birazdan bankta benim kapladığım yeri küçük bir mektup kaplayacak. Bunu bilmemin fakat senin habersiz olmanın üstünlüğüyle bakıyorum bu sefer gözlerine. Sorgulayıcı bir ifade yerleşmiş. Bunu seviyorum. Mektubu okumadan peşimden gelmeyeceğini bilmenin rahatlığıyla dudaklarına bir öpücük konduracağım ve adımlanmaktan yorulmuş bu parktan çıkacağım.


Bir kedinin yalnızca istediği ânlarda sevgisini gösterip yavaşça gitmesi gibi salınarak uzaklaşmasını izledim. Dudaklarıma konan bu öpücük alışılmış bir haz deneyiminden nasıl da uzak. Bir sonu ya da başlangıcı bildiriyor bana biliyorum. Henüz bu bildirinin içeriğini öğrenmeden, bilgisiz gözlerle son defa bakacağım bu parka. Mektuptan başımı kaldırdığımda biriktirdiğimiz imgeler şekil değiştirecek. Bu acılık. Bu beklenenin gelmesi. İçimde bir fidan tomurcuklanacak, içimde bir çiçek solacak, içimde... İşte, gözlerim mektupla buluştu.


"Fırtınakuşu'na...

Sevgilim; bazen yaşamak, insan olmak, herhangi bir arzu sahibi olmak öyle rezil, utanılası ki... En çok da bu duyguyu hiçbir zaman sana tam anlamıyla ifade edemeyeceğim için üzülüyorum. Bu içimdeki yaşarken kirlenmek duygusunu atamıyorum. Yaşamımda el bebek gül bebek büyüttüğüm şeyler bile bana gülüyor sanki, alay ediyor. Temiz değiller biliyorum. Yaşamayı öylece koparıp, parlatıp yerine koyamıyorum. Sevgilerin bile bu kadar kokuşmuş biçimde yaşanıyor olması ne kadar korkunç. Sevgilim, onların bizi ilgilendirmediğinden bahsedeceksin bana. Bizim bu haleli sevgi içinde hep temiz kalacağımızdan dem vuracaksın. Oysa çocuk yanın hiç bilmiyor. Etraf bu kadar kire batmışken temiz kalmanın imkânsızlığını bilmiyor. Bu adiliğin dönüp dolaşıp bize çıktığını bilmiyor. El değmemiş, apaydınlık bir şey arıyor gözlerim bu dünyada. Alıp onu sevmeye, bize katmaya, büyütmeye... Ellerimiz bir gün o renkli, diri meyveye uzanacak, biliyorum. Seni bu aydınlık sorgunun içine çekiyorum. Gözlerin bu satırlarda dolaştığına göre artık bir gerçeklikte yan yanayız. İçimde umut etmek sevdası ve sen, hep orada birlikte.


Saf ve temiz kalmış tek yerden, çocuk oluşundan öpüyorum."


21.06.23

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Silah, Bir Ölüm, Bir Keskin Ağrı

Üç el silah ateşlendi gecenin içinde. Düşünceyi kesintiye uğratan ve sonra da akışını değiştiren bu mermiler nereden gelir, nereye gider? Şimdi bir silah, bir ölüm, bir keskin ağrı, bir siyahlık düşünülür oldu. Yine de, öncesinde de düşünüyorduk elbet. Kıyısında köşesinde dolanıyor, eğilip suyunu içiyor, gölgesinde dinleniyorduk. Tüm bu kavramların. Biz yine de ateşlenen silaha suç atacağız, suçlanacağız. Biz eninde sonunda. Suç olacağız. Utancın gölgesinde dinlenirken herkes. Biz gözleri yatırıp ıraklara. Pek uzun zamandır arzuladığımız. Büyülü bitimi BEKLEYECEĞİZ. 11.06.25
Devamı

Bozgun

Bir bozgundan çıkmışsınız Eliniz yüzünüz felaket  Baştan aşağı kıyamet gördükleriniz Tanıklıklarınız yalandan ibaret Kör kuyularda Yusufsunuz İz sürücüsünüz topalsınız Gözleriniz pek iyi görüyor bir karanlığa yerleşmişsiniz Siz bir koca çelişkisiniz Yazarsınız romantik yaftası yemişsiniz Şairsiniz toplumcu etiketi sırtınızda  Üzerinizde koca koca yazılar Siz bir ışıklı reklam panosu olmuşsunuz Solcusunuz ütopyacı demişler arkanızdan Kulağınıza geliyor elleriniz titriyormuş Bir giyim olup çıkarmışsınız sokaklara Komik bir tipleme olup dönermişsiniz eve Tüm kentte yayılıyor isminiz Kentliler ellerini ovuşturarak bekliyor Önce büyük bir suçlulukla taşıyacakları Sonra güle oynaya gömecekleri tabutunuzu 07.01.25
Devamı

Anagram

Başını ellerinin arasına almış, odada dolanıyor. Oradan oraya gidiyor, masanın üstündeki sayfaları karıştırıyor, büyük bir sıkıntıyla iç çekip yerine bırakıyor. Ona öyle geliyor ki, odası erimekte.  Saat 6'da, olur anlaştık. Evi bulurum bir şekilde, geleli çok olmadı ya, sen unutuyorsun asıl. Hayır, suçlayıcı konuşmuyordum özür dilerim. Biliyorum, biliyorum. Aramızda duygusal anlamda hiçbir şey olmayacak, defalarca söylemene gerek yok.  Geçen kış yazdığı şiirin yer aldığı bir sayfayı alıyor eline. Hızlıca kelimelere göz gezdiriyor. Midesi bulanıyor. Şiirin nelerden bahsettiğini bilmiyor, gözü salt kelimelerde. Yoldayım evet. Ne? Hayır onu giymedim. Üzgünüm.  Pencere kenarına gidiyor. Cebinden çakmağı çıkarmaya çalışırken yere düşürüyor. Zihni allak bullak sigara yakıyor. Utanç içinde kelimeleri düşünüyor. Yazılarda, öykülerde, şiirlerde gözü dönmüş biçimde kullandığı kelimeler gözünün önünden akıyor. Sorun değil, benim de çok vaktim yok zaten. Ben de seni özledim. Bir sig...
Devamı