Onarılamaz Olur

Bir zamandır tek sayfa kitap okumadım. Üst komşu bağırıyor, neye bilmem. Herkes mutlaka bir yerde bağırıyordur zaten, şaşılacak şey yok. Böyle bağırtılardan sonra nedense hep ele bir bıçak alınacağını, bir duvara bardak fırlatılacağını ya da herhangi bir elin kalkacağını düşünürüm. Bu senaryo o kadar kuvvetlidir ki zihnim onu neredeyse gerçekliğe varan biçimde sonuca ulaştırır. Zihnimdeki bu ihtimal dünyanın bir yerinde gerçekliğe dönüşmüştür artık. Bunun için yapabileceğim hiçbir şey olmaz.


Sigara yakıyorum üst üste. Yaktığımı unutup tekrar tekrar yakıyorum. Gülüyorlar bana. Ne dalgınsın! Ne düşünürüm böyle anlarda? Bunu da bilmem. Bana dair ne varsa dürtüdür. Bu da anlaşılmamıştır henüz. Ben dürtülerden ve arzulardan oluşurum. Olur da anlayan çıkarsa bir çukurda bulacaktır kendini, muhakkak. İtilmiş hâlde. Suçlusu her zaman olduğu gibi benimdir. Ben her koşulda ve her insana karşı suçluyumdur. Yüreğim bunu her mahkemede söyleyebilecek onura sahiptir. Onların her şeyi var, onurları yok.


Bir telefon geldi, bilinç bölündü. Arkadaşım arıyor. Yine açmıyorum. Dargınlığın şekli nedir, rengi hangisidir? Bir dostun uzaklaşmaya gönül koyuşu onarılamaz olur. Benim elimden çok şey gelir, yapmam. Kendimi anlayamaz olurum. Dostluğun tıpkı bir plaj şemsiyesi altında dondurma yemek gibi hissettirdiği günleri sadece özlerim. Ben bir büyük çelişki anıtıyım.


Ses kesildi. Komşu oyunbozanlık yaptı. Kurguladığım oyun bozuldu böylelikle.


18.12.24

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Silah, Bir Ölüm, Bir Keskin Ağrı

Üç el silah ateşlendi gecenin içinde. Düşünceyi kesintiye uğratan ve sonra da akışını değiştiren bu mermiler nereden gelir, nereye gider? Şimdi bir silah, bir ölüm, bir keskin ağrı, bir siyahlık düşünülür oldu. Yine de, öncesinde de düşünüyorduk elbet. Kıyısında köşesinde dolanıyor, eğilip suyunu içiyor, gölgesinde dinleniyorduk. Tüm bu kavramların. Biz yine de ateşlenen silaha suç atacağız, suçlanacağız. Biz eninde sonunda. Suç olacağız. Utancın gölgesinde dinlenirken herkes. Biz gözleri yatırıp ıraklara. Pek uzun zamandır arzuladığımız. Büyülü bitimi BEKLEYECEĞİZ. 11.06.25
Devamı

Bozgun

Bir bozgundan çıkmışsınız Eliniz yüzünüz felaket  Baştan aşağı kıyamet gördükleriniz Tanıklıklarınız yalandan ibaret Kör kuyularda Yusufsunuz İz sürücüsünüz topalsınız Gözleriniz pek iyi görüyor bir karanlığa yerleşmişsiniz Siz bir koca çelişkisiniz Yazarsınız romantik yaftası yemişsiniz Şairsiniz toplumcu etiketi sırtınızda  Üzerinizde koca koca yazılar Siz bir ışıklı reklam panosu olmuşsunuz Solcusunuz ütopyacı demişler arkanızdan Kulağınıza geliyor elleriniz titriyormuş Bir giyim olup çıkarmışsınız sokaklara Komik bir tipleme olup dönermişsiniz eve Tüm kentte yayılıyor isminiz Kentliler ellerini ovuşturarak bekliyor Önce büyük bir suçlulukla taşıyacakları Sonra güle oynaya gömecekleri tabutunuzu 07.01.25
Devamı

Anagram

Başını ellerinin arasına almış, odada dolanıyor. Oradan oraya gidiyor, masanın üstündeki sayfaları karıştırıyor, büyük bir sıkıntıyla iç çekip yerine bırakıyor. Ona öyle geliyor ki, odası erimekte.  Saat 6'da, olur anlaştık. Evi bulurum bir şekilde, geleli çok olmadı ya, sen unutuyorsun asıl. Hayır, suçlayıcı konuşmuyordum özür dilerim. Biliyorum, biliyorum. Aramızda duygusal anlamda hiçbir şey olmayacak, defalarca söylemene gerek yok.  Geçen kış yazdığı şiirin yer aldığı bir sayfayı alıyor eline. Hızlıca kelimelere göz gezdiriyor. Midesi bulanıyor. Şiirin nelerden bahsettiğini bilmiyor, gözü salt kelimelerde. Yoldayım evet. Ne? Hayır onu giymedim. Üzgünüm.  Pencere kenarına gidiyor. Cebinden çakmağı çıkarmaya çalışırken yere düşürüyor. Zihni allak bullak sigara yakıyor. Utanç içinde kelimeleri düşünüyor. Yazılarda, öykülerde, şiirlerde gözü dönmüş biçimde kullandığı kelimeler gözünün önünden akıyor. Sorun değil, benim de çok vaktim yok zaten. Ben de seni özledim. Bir sig...
Devamı