Bir Kara Kehânet
ben gönlümü hep
en ufak ışığın sızdığı
odalara götüreceğim
o odaları sevecek
o odalarda sevişeceğim
sonra oralardan kaçar gibi çıkacağım
yıkık dökük kirli ışıksız bırakacağım
derli toplu tertemiz aydınlık bırakacağım
ama mutlaka bırakacağım
doğumumdan bu yana
böyle olmuş bu
bir gün gelirsiniz
bizim dört kişilik odacığımıza
anama sorarsınız
söyler size utanç içinde
"bu kız yaşamında hiç
huzurlu bir uyku uyumadı"
yani bu demek oluyor ki
ben evvelden beri
ufacık bebekliğimden beri
tarihin beşiğinde sallanırken
kâbusların kucağında büyümüşüm
benim kederli
masum anam da sanmış ki
bu bebek şimdi böyle huzursuz
ama büyüyünce
güzelce bir kız olacak
bahtı aydınlık
incecik bir kız olacak
karaltıların solmasını
tüm ev ahalisi beklemiş
bir yanda duran baba bile
beklemiş
ben küçücük bir kızken
ölüm gözbebeğimin içinde dururken
ben de beklemişim
herkesle beraber
şimdi
benim namlı kâbus tarihimi
kime sorsanız bilir
yalan söyleyecek değilim
işte bu yüzden
bırakın da istediğim kehâneti
istediğim dilde söyleyeyim
13.07.24
Yorumlar
Yorum Gönder